مادر رفتـــ...

مادر رفت و او تــنــهــا توانستـــ...

 گوشه ی اتــــاق در غــمـــش ســـــیـــگـــاریـــ روشن کند 

و بسوزد پــــا بــــه پـــایــشــــ...

 تــــا شـــایــد راحـــــتــــ شود

 از مـــجــرم بــودن

 از کاکتوس وار زیـــسـتـــنــــ... 

مـــــجـــرمـــیـ کــه تنها جــرمــشــ داد پــیــش بــاد است

مــجـــرمــیـــ کـــه هــمــیــشــه پرقدرت ایستاد همچون اسمش 

مردی که صدایش بخشی از زندگی مرا ساخت امروز در غـــم بــزرگــیـــ است

ســـیـــگـــارم را آتــش مــیــکــنم به سلامتیش

"مادر رفت"

ولی من چرا ایــنــگــونـــه غــمــگـیــن شــدم؟

من که تــا بــه حـــال او را نــدیــده بــودم

شاید برادرم هستی!

برادری که تنها موروثی نیستــ....

قـــوی بــمــان برادر

مثل هـــمــیــشـــه

بمانـــ...